De wet van Murphy.

St: Oeken/Brummen JO13-4G – VIOD JO13-6G

De eerste wedstrijd waarin we compleet kunnen aantreden is ook direct een hele vroege… In Brummen.

Nadat we opnieuw worden geconfronteerd met het feit dat er geen aparte kleedkamer is voor onze meiden, bereiden we ons direct gezamenlijk voor op de komende wedstrijd.

We treffen een tegenstander die net onder ons staat, dus het zou opnieuw gelijk op kunnen gaan.

Anisha mag tien minuten per helft proberen en ook Fleur is er weer bij, dus we hebben vandaag vier wissels. Jasmijn, Sven, Dominique en Isa S. zijn vandaag als eersten aan de beurt.

Bram B. uiteraard op goal. Sueña, Gabriël, Kai en Viktor beginnen als verdedigers. Het middenveld wordt gevormd door Eline, Fleur en Anisha en in de voorhoede staan Bram S., Isa L. en Kynan.

Anisha laat, in de eerste tien minuten dat zij mee doet, zien waarom we haar zo gemist hebben. Ze is gretig en met veel enthousiasme gaat ze voor elke bal. Datzelfde geldt overigens ook voor Fleur en Eline die op het middenveld (maar eigenlijk op het gehele veld) alle “fouten” proberen te herstellen en waar nodig bijspringen om de tegenstander af te stoppen. Ook onze backs spelen een goede eerste helft, maar de tegenstander heeft een aantal talenten geleend die nauwelijks zijn af te stoppen. Met name de rechtsbuiten is voor dit niveau van de buitencattegorie. Met snelheid en een verwoestende rechter zorgt hij keer op keer voor gevaar.

Bij ons zelf gaat zo goed als alles fout wat er fout kan gaan – Isa L. zien we plotseling in de verdediging lopen, Kai èn Gabriël geven allebei rugdekking en dus alle vrijheid aan de spits, Kynan en Bram zijn onzichtbaar en te weinig betrokken op de momenten dat we wel vooruit kunnen en het middenveld loopt een marathon achter de bal aan in plaats van in de positie op te vangen. Langs de lijn worden we helemaal gek! Wat is dit??? Gelukkig geeft Jasmijn nadat ze is gewisseld het goede voorbeeld en zorgt met een aantal goede acties (waaronder een rush langs de lijn) dat we weer iets meedoen. Een aantal geweldige reddingen van Bram B. helpen daarbij.

Als het rustsignaal klinkt mogen we nog van geluk spreken dat het slechts 3-0 staat.

Terwijl we van het veld lopen horen we een aantal spelers van een ander team dat aan het kijken was enkele opmerkingen maken over de geleende spelers: “Hé [naam], je bent toch veel te goed om op dit niveau mee te doen?” en “Dat is toch niet eerlijk?”. Tja… Daar zijn we het wel over eens.

In de rust proberen we de chaos uit de eerste helft recht te trekken en iedereen te wijzen op zijn/haar taak en verantwoordelijkheid. Verliezen is niet erg, maar wat we dit eerste halfuur hebben laten zien is belachelijk. Dat kan en moet beter. Hopelijk laten we de tweede helft zien wat we wel degelijk KUNNEN. Maar dat kan alleen als we met zijn allen ook WILLEN.

De tweede helft lijkt er een ander team op het veld te staan. Eindelijk doen we mee en kunnen we er een echte wedstrijd van maken. Na goed doorgaan van Kynan speelt hij zichzelf vrij om een voorzet te geven. Deze is zo scherp dat de tegenstander hem in eigen doel werkt. 3-1. Opeens is er weer vertrouwen en geloof. Met Kai op het middenveld en Anisha achterin lijkt er meer balans in het team te zijn en kan de tegenstander niet meer zo vrijuit voetballen.

Als Sueña de bal probeert weg te werken, maar de bal ongelukkig bij de vrijstaande rechtsbuiten komt kan ook Bram de volgende tegengoal niet meer voorkomen. 4-1. Niet veel later mogen we een ingooi nemen aan de linkerkant. Via Dominique komt de bal na een aantal schijven aan de rechterkant bij Bram S. die met een bekeken schot de keeper passeert door in de verre hoek de bal binnen te schieten. 4-2. Misschien wel de mooiste goal van het seizoen tot nu toe.

Na de 5-2 is het “Isa L.”-time. Kort daarvoor vroeg ik haar nog of ze er wel zin in had vandaag of dat ze liever op de bank kwam zitten. Nee. Het ging wel… en hoe…

Op een meter of twintig ontvangt ze de bal en direct gaat haar blik richting doel. Coachen (lees: schreeuwen) dat het zinloos is heeft geen zin meer. Ze haalt uit en de keeper is blijkbaar zo verrast dat hij de bal door zijn handschoenen laat glippen. Een tweede poging is tevergeefs. 5-3. Isa is net zo verbaasd, maar de spanning is weer helemaal terug. Nadat ze ook de 5-4 binnenschiet na goed voorbereidend werk van Kai, wordt de spanning nog eens opgevoerd. Was de tegenstander in de eerste 50 minuten nog volledig overtuigd dat ze dit wel even gingen klaren, de laatste tien minuten heerst er paniek. Onze bank schreeuwt het team naar voren en moedigt ze aan om door te gaan. Bij de tegenstander staan ze te trappelen om twee bussen te parkeren voor de eigen zestien. Voetballen doen ze al niet meer en wij des te meer.

Helaas komt het eindsignaal net te vroeg voor een punt, maar we kunnen met een goed gevoel terugkijken op een mooie tweede helft. Dat wordt nog eens bekrachtigd door de staande ovatie van het meegereisde VIOD publiek. Verloren, maar het voelt als een overwinning!

Volgende week mogen we weer. Hopelijk kunnen we dan vanaf het begin laten zien wat we kunnen.

Denk dat we de rust vóór de wedstrijd houden…