Doelpuntenregen in Pannerden

Soms heb je een wedstrijd waarin je niet met je ogen durft te knipperen uit angst om wat te missen. De wedstrijd van ons team tegen RKPSC was er zo een. Het team uit Pannerden begon het seizoen in de vierde klasse, maar vroeg na 3 nederlagen herplaatsing aan naar de 5e klasse. Omdat DZC JO15-8 al eerder was weggevallen uit onze poule, nam RKPSC nu de plaats in van dit team.

We hadden dus niet echt een idee van de sterkte van dit team, omdat ze nu pas de eerste wedstrijd in onze poule speelden. Met twee invallers uit de C3 (Nick en Jelmer) hadden we echter wel vertrouwen in onze mogelijkheden om goed partij te bieden.  Met Harold als vervangend teamleider voor Mariska (en chauffeur voor Max die zich vergist had in de aanvangstijd), en André als grensrechter, vertrokken we naar het complex van RKPSC dat ligt aan de straat met de toepasselijke naam “Renbaan”.

Helaas hadden we wel een tegenvaller vlak voor het begin van de wedstrijd. Onze spits Daan bleek zoveel last van zijn hamstrings te hebben dat hij niet kon meedoen aan de wedstrijd. Hopelijk herstelt hij snel van deze blessure.

We begonnen fantastisch binnen een kwartier kwamen we door doelpunten van  Nick op een 2-0 voorsprong. Toen brak er echter een fase aan waarin RKPSC ons wat de baas werd. Binnen enkele minuten kwamen we met 3-2 achter. En als Rody niet met een katachtige reflex een hard schot van dichtbij uit het doel had geslagen waren we zelfs met 4-2 achter gekomen. Misschien dat dit voor ons de opsteker was die we nodig hadden, want nog voor rust wisten we door doelpunten van Jelmer en Nick weer op voorsprong te komen. Met 5-3 gingen we rusten.

Na rust hadden we een hele goede fase. En we liepen als snel uit naar 8-3 door. Opnieuw waren Nick en Jelmer die voor de doelpunten zorgden. Daarna kwamen onze tegenstanders echter beter in de wedstrijd. De dekking op Nick werd aangescherpt, en aan de zijkanten werd het steeds moeilijker hun beste buitenspelers te stoppen. Daar kwam bij dat Max en Vera, wegens blessures uitvielen. RKPSC kwam nog terug tot 8-5.  Met nog 10 minuten te spelen haalden we door doelpunten van Nick en Dymas de laatste spanning uit de wedstrijd. Het zesde doelpunt van RKPSC veranderde daar niets meer aan.

Na afloop veel vermoeidheid, pijntjes en blessures, maar vooral veel voldoening en vreugde bij alle onze eigen spelers en de invallers. “10-6, dat gelooft niemand”  hoorde ik één van onze spelers zeggen. Gelukkig hebben we tegenwoordig Voetbal.nl waarmee we kunnen laten zien dat het echt gebeurd is.