De 2e wedstrijd van onze eindsprint richting winterstop zit er op. Vorige week werd Be Quick uit Zutphen op een mooie wijze aan de zegekar gebonden. Een glansrol voor Daan Haanappel van J015-2 die als invaller in de laatste 20 minuten onder luid gejoel van de rest van VIOD J015-2 voor 2 assists zorgde en hiermee bij de helft van de 4 doelpunten betrokken was. Ook de rol van Lynn en Thom mogen niet onvermeld blijven aangezien zij de as controleerden op een hoog niveau in de 2e helft. Last but not least: Job Serlie die met 2 doelpunten en 2 assist toch het predicaat Man of the Match naar zich toetrok. Langzaam maar zeker is hij zichzelf met behulp van de rest van het team als een echte Hoofdklasse spits aan het ontpoppen. Een seizoenstart waarbij hij zichzelf blesseerde in de bekerwedstrijd tegen DZC’68 zorgde ervoor dat hij maar liefst 7 wedstrijden op rij niet of gedeeltelijk kon voetballen en dat was in onze productie ook te merken.

Gisteren stond AWC uit op het programma en het is altijd leuk spelen bij A.W.C. Via de omroepinstallatie, vanuit een speciaal daarvoor getimmerd “vogelhuisje” stelt een vriendelijke gastdame alle spelers en begeleiding voor en zorgt ervoor dat alle doelpuntmakers genoemd worden. Dat mocht ze gisteren 4 keer doen, gelijk verdeeld over beiden teams, waarbij de thuisdoelpunten begeleid werden met een leuk muziekje en die van VIOD met een onderbuik oerkreet van ondergetekende… Weer een puntje erbij dus. Een welkome aanvulling op de reeds eerder vergaarde 12 punten zorgt er zelfs voor dat VIOD Jo15-1 op de 4e plek staat.

In een wedstrijd waarbij we geweldig startten en waarbij iedereen deed wat hij/zij moest doen op de eigen positie zorgde ervoor dat we in alle linies de betere waren. De passing was zuiver, er was dreiging, we controleerde het middenveld een kwartier lang en de verdediging bluste alle brandjes achterin. Na een kwartier vond de nummer 10 van A.W.C. het genoeg. Ze stonden inmiddels ook met 1-0 achter door een doelpunt van Job na prima stoorwerk van Diëmo die een geweldig eerste kwartier speelde. Nadat de aanvoerder van A.W.C. Lynn 2 keer getergd van zich af had geschud nadat Lynn hem de baas was geweest in het eerste kwartier nam hij als een dirigent het stokje over en regisseerde A.W.C. naar een wedstrijd waarin het de baas was. Nadat Lynn met benauwdheid al na 20 minuten de wedstrijd moest verlaten waren we het even kwijt. Passes kwamen niet meer aan, bewegen zonder bal was ineens niet meer logisch en duels werden meer verloren dan gewonnen.

In de tweede helft kwamen we verdiend achter met 2-1 en de kansen op 3-1- en 4-1 waren er zeker voor A.W.C. Zeker een drietal geweldig grote kansen werden miraculeus niet omgezet in doelpunten. Geluk én Niels Buijl (Man of the match) hielden ons op de been. Met een paar katachtige reflexen hield hij zijn goal schoon, vastbesloten om voor zijn oma in ieder geval een punt mee naar huis te nemen. Wat een geweldenaar ben je als je zo staat te keepen als je in de ochtend afscheid hebt moeten nemen van je oma. Diepe buiging en respect voor Niels en zijn familie dat ze er waren en zelfs onder deze omstandigheden invulling wisten te geven aan het feit dat je een onderdeel van een team bent. Een afmelding was door iedereen normaal bevonden maar het tekent het sportershart van deze aardige jongeman en zijn familie.

Omdat Niels het doel droog hield en zelfs ballen op de doellijn onze achterstand niet groter maakten bleef de hoop aanwezig. Doordat we achterin 1 op 1 gingen spelen het laatste kwartier en we inmiddels met Lukas vers bloed in de voorhoede hadden gekregen bleven we voorin wel gevaarlijk maar bleef het ook zeker achterin spannend. Job scoorde voor de tweede keer op rij zijn tweede doelpunt in een wedstrijd op prima aangeven van Carlos. Deze gelijkmaker had hij reeds eerder kunnen maken toen hij oog in oog de bal over het doel van de tegenstander schoot. De gelijkmaker werd gevierd als een kampioenschap door het hele team.

De doelstelling voor deze 2 wedstrijden is behaald. We hadden afgesproken dat we 4 punten wilden halen tegen Be Quick en A.W.C. Een thuisoverwinning en een gelijkspel buiten de deur. Wat een voorspelling was dat. De volgende voorspelling is dat we de komende 4 wedstrijden (erg) lastig gaan krijgen. Volgende week tegen Bemmel uit, de week erna wellicht een oefenwedstrijd en daarna het ongenaakbare D.T.S. Ede thuis. Na deze twee wedstrijden weten we waar we (horen te) staan omdat we dan alle tegenstander getroffen hebben.

Het aantal onterecht verloren punten ( 4 punten tegen Juliana en Spero thuis) is inmiddels gelijkgetrokken door 4 gestolen punten (3 thuis tegen Woezik en 1 tegen A.W.C uit). De huidige 4e plaats is deels te danken aan de competitieplanning aangezien wij de enige ploeg zijn die nog niet gespeeld hebben tegen Bemmel én D.T.S. Ede. Twee ploegen die ieder andere ploeg oprollen met ruime cijfers.

Voor de winterstop mogen we dan vervolgens ook nog spelen tegen Woezik (uit) waarvan we weten dat we thuis met 1-0 gewonnen hebben. Met samengeknepen billen, hakken over de sloot en wat nog meer werden we weg gespeeld zonder dat we echte kansen weg gaven. Vervolgens mogen we De Treffers ontvangen die ons uit met 6-0 van de mat bliezen nadat we de eerste 20 minuten prima stand hielden en ook goed voetbal lieten zien. Moet gezegd dat we in die wedstrijd midden in de blessuregolf zaten waardoor we nog geen échte krachtmeting hebben gezien wat mij betreft. Deze twee wedstrijden worden bepalend op welke positie we de winterstop zullen ingaan op de ranglijst.

Hoe dan ook, de eerste competitiehelft heeft vele inzichten verschaft. De meest gehoorde is dat we het beter doen dan binnen de club verwacht werd. Ontelbaar vaak ben ik de laatste weken aangesproken op onze hoge klassering op de ranglijst aangezien onuitgesproken vaak gedacht werd dat wij tegen degradatie zouden moeten gaan knokken.  Dat laatste is ook nog zeer zeker niet uitgesloten aangezien er niet 2 ploegen kansloos onderaan de ranglijst bungelen en er dus nog geen zekere degradanten zijn aan te wijzen. Wij hebben gelijkgespeeld en verloren tegen 4 van de onderste 5 ploegen dus er is nog van alles mogelijk!

Het belangrijkste is echter dat er volop geleerd wordt in deze competitie binnen deze ploeg en dat dit ook zichtbaar word. Dat er goed voetbal met dit team mogelijk zou moeten zijn wist ik op voorhand, het is echter de vraag of het er bij (voldoen)de spelers uit zou komen in de Hoofdklasse. Een niveau waar menigeen nog nooit op geacteerd heeft. Inmiddels kunnen we zeggen dat het vaak moeizaam gaat, maar we toch delen van wedstrijden prima voetbal zien. Aangezien de meeste voetballiefhebbers ware “rupsjes-nooitgenoeg” zijn wordt het glas echter vaker voor half leeg dan half vol aangezien.

De uitvoering (technisch) is soms ondermaats in fases van de wedstrijd, maar de beleving van de wedstrijd en de groei in het (mee)lezen van spelers (tactisch) is mooi om te zien en van daaruit ook vast te stellen dat we al heel erg gegroeid zijn. En dat is eigenlijk het enige dat telt bij jeugdvoetbal: Zorgen dat de spelers in een boeiende competitie, onder de juiste weerstand groei laten zien en we kunnen zeggen dat we winst geboekt hebben zonder dat dit zich vertaald moét laten zien in punten of welke plek dan ook op de ranglijst.

Fijn om te weten dat “handhaven” nog steeds het enige is dat we echt moeten, naast uiteraard plezier blijven houden in het spelletje. Voor wat betreft dat laatste zijn we volgen smij zkeer in staat om als koploper het seizoen te eindigen.

Met sportieve groet,

Patrick Willemsen

Trainer/ Coach VIOD Jo15-1