“door Fred ter Haar”

De wedstrijd waarin Kim principieel afwezig was en Bart uitlegde wat inhibitie betekende

23 september 2017, RKHVV 4 – VIOD 5 : 4-7

VIOD 5 begon het avontuur in Mannen 4e klasse 04 met een 4-7 overwinning op RKHVV 4, een hoofdklasser uit Huissen. Ergens ver op een achterveld ontspon zich een der meest bizarre wedstrijden uit de historie van Het Tiende. Let wel, RKHVV is een voetbalvereniging. Er is op zondag 23 september 2017 niet gekorfbald tussen beide clubs.

Voorafgaand aan de wedstrijd was er wel wat spanning. Niemand kende eigenlijk echt de club uit Huissen en er werd wat gebeten gereageerd op elkaar. Niet zorgwekkend, maar toch. Het Tiende wilde in de rode inloopshirts spelen, maar deze bleken niet in het wasprogramma te zitten. Althans, volgens de man van de nieuwe wasvrouw. Na enkele steekhoudende argumenten en diepgaand dialoog werd uiteindelijk toch besloten in het rood te spelen. Een uitkomst, daar het reguliere witte uit-tenue allengs krapper ging zitten.

“De jaren in Tibet hadden hem goed gedaan, de roodgrijze baard gaf hem wat meer senioriteit”

VIOD 5 startte de wedstrijd met een bank, waar menig profclub zich aan zou verlekkeren. Koen, Cees en Herman begonnen als wissel. Daarmee toonde het Technisch Hart een enorm vertrouwen te hebben in de elf op het veld. Drie topvoetballers werden – conform de afspraken, die gemaakt waren aan de start van het seizoen – buiten de basis gehouden.
‘Iedereen komt een keer aan de beurt,’ sprak Joep ferm. Hij vond wel dat Herman ietwat narrig deed. ‘Hij gebruikt dan van die tussenzinnetjes, weet je wel. Hij kan soms zo irritant indirect zijn in zijn communicatie!’

Dat Cees op de bank begon, was voor iedereen duidelijk. Na een sabbatical van 7 jaar moest de man natuurlijk weer geleidelijk gebracht worden. De jaren in Tibet hadden hem goed gedaan, de roodgrijze baard gaf hem wat meer senioriteit. ‘Ik heb er weer zin in, jongens!’ Hij knuffelde Herman en sloeg Koen vriendschappelijk op zijn knie. Cees was een en al zen.

Afijn, de wedstrijd.
RKHVV 4 ving van meet af aan VIOD 5 op in eigen speelhelft. Om daarna scherp te kunnen counteren. Hun rechtsbuiten – hij had een broer van Tom Dumoulin kunnen zijn – werd veelvuldig gezocht. Hij was degene die voor het meeste gevaar voor de goal van Jaap zorgde. Het was dat de wat gedrongen spitsen van RKHVV slordig omgingen met de kansen.

“Hij bediende hem rand zestien met werkelijk een natte droom van een steekbal”

Cela daarentegen sloeg ongenadig toe. Op links, punt zestien, draaide hij voor zijn doen behendig weg van zijn tegenstander, dook het strafschopgebied in, gooide er een versnelling op en rondde feilloos af. Cela glunderde van oor tot oor. VIOD 5 drong daarna nog meer aan en wilde snel de de 0-2 scoren. Een halve terugspeelbal op Jaap gooide bijna roet in dat idee; de bal werd onderschept door een Huissense aanvaller en stevende af op onze keeper. In vliegende galop en met een minutieus geplaatste sliding wist David de tegentreffer te voorkomen. Waar hij plotseling vandaan kwam, weet nog steeds niemand. ‘FiFa, jongens. Doordat ik dat spel al vanaf 1998 speel heb ik een nogal doorontwikkeld spelinzicht. Ik zie zo’n situatie al van ver aankomen.’
Op de bank werd instemmend geknikt. ‘Dat is typisch onze David!’

Niet veel later had Molen de 0-2 op zijn slof. Diep doorgedrongen in de vijandelijke zestien schoot hij de magistrale crosspass van Wezel binnenkant links net voorlangs. De acties hadden een beter lot verdiend. Daarna volgde een onrustige periode, morsig spel van beide kanten. Men was onachtzaam en onnauwkeurig. Jaap voorkwam eigenstandig de 1-1 en het Technisch Hart hoopte dat het snel rust werd. Toen stond Rody op. Hij was het die de loopactie van Jan B op juiste waarde inschatte. Hij bediende hem rand zestien met werkelijk een natte droom van een steekbal. Resoluut schoot Jan binnen en erkende daarmee de briljance van de assist. Hier schoten alle superlatieven tekort. Daarna floot de scheidsrechter, die het prima deed, af voor rust.

Het Tiende besloot op het veld te blijven. Helemaal teruglopen naar de kleedkamers zou teveel energie vergen. Gezien de hoge leeftijd van enkele spelers zeer verstandig – het luisterde allemaal zeer nauw in zo’n wedstrijd. ‘Spaar je krachten, kom op adem’ was het devies van het Technisch Hart, ‘Want we zijn er nog niet!’

‘We moeten secuurder spelen,’ vond Joep.
‘Snel de 0-3 maken, dan zul je zien,’ bromde Wezel.
‘We moeten blijven voetballen,’ knipoogde Bart.
‘Ik draag al mijn acties op aan mijn grote vriend Kim – hem, die ik node mis,’ sprak David met dikke stem.
‘Was een wedstrijd voor hem geweest,’ zei Wezel.
Wezel was opmerkelijk spraakzaam in de rust.

Begin tweede helft werden Koen, Cees en Herman ingebracht voor respectievelijk Molen, Jan B en Sander. Er was sprake van enig verwijt richting de leiding.
‘Ik zeg nu even niks meer,’ mokte Molen. ‘Heb je een arm nodig?’ vroeg Jan invoelend. ‘Ik zie ook niet direct de meerwaarde van deze wissel,’ vulde Sander aan. Joep en Remco keken elkaar aan en zwegen.

“Inhibitie, moet ik onthouden,’ zei Jan B.”

De tweede helft viel het best te beschrijven als de uitkomst van een chaostheorie. Alle afspraken en systemen ten spijt, er trad volkomen deterministische chaos op in het achterste veld van RKHVV. Meer dan eens moest Jaap ingrijpen en bij de zoveelste hoekschop vroeg David zich hardop af wat Cees eigenlijk aan het doen was.

‘Cees, wat ben je eigenlijk aan het doen, daar bij de middenlijn?’
‘Eh, vrijstaan?’
Cees bleef zen.

Dat de 1-2 viel, had Het Tiende uitsluitend aan zichzelf te danken. De vanzelfsprekendheden, de passes over drie meter, het aannemen van een bal, ze waren weg.
Toch liet VIOD 5 het hoofd niet hangen. Er werd nog steeds geloofd in de goede afloop. Behalve Sjef. Sjef denkt altijd in doemscenario’s en voorzag diepdoffe ellende in Huissen.
‘Wordt allemaal niks, jongens!’ Uit een corner van Rody knikte Cees hard de 1-3 binnen. ‘Da’s typisch onze Cees!’ Cees speelde goed.
‘Als-tie zo blijft spelen, kunnen we niet om hem heen!’ zuchtte Remco. Even later kopte Patrick à la Gullit de 1-4 binnen. Snoeihard.  ‘Goed zo, mien zoon!’ klonk het trots vanaf de zijlijn.
‘Hef ‘e van mien, dat kopp’n!’ riep Sjef. Het was opnieuw Rody die zijn aanvallers wist te vinden.

Halverwege de tweede helft – de chaos was nog onverminderd aanwezig – liet Bart zich wisselen. Hij had een onwillige knie.
‘Hij wil niet meer buigen,’ was zijn uitleg. ‘Moet dat dan?’ vroeg Sander verbaasd. Molen werd verordonneerd het veld in te gaan.
‘Jongens, ik kan niet zomaar gaan voetballen! Ik heb ook stramme knieën!’ Het Technisch Hart was echter onverbiddelijk. De 2-4, een vuige prikker, werd direct gecorreleerd aan het wisselbeleid.

En de chaos bereikte haar hoogtepunt:
– Rody schiet op de lat;
– de tegenaanval die volgt, resulteert meedogenloos in de 3-4;
– nog meer boze blikken worden geworpen richting bank;
– Cees stuurt Koen de rechterhoek in, diens afgemeten voorzet wordt binnen geschoten door Patrick: 3-5;
– Patrick jaagt door op terugspeelbal en schiet knap de 3-6 binnen;
– RKHVV krijgt penalty mee; speler loopt op tegen David die tegenwerpt dat hij moeilijk ter plekke kan verdampen: 4-6;
– Herman stuurt op kenmerkende wijze Patrick weg, die na een knappe controle zijn vierde van de middag maakt;
– welgeteld gebeurt dit alles in krap een stief kwartier.

Zittend aan de zijlijn, zijn pijnlijke knie masserend, vroeg Bart of iemand wist wat inhibitie betekende. Niemand die het wist. ‘Is dat zo’n man in een lange jas?’ probeerde Remco nog.
Nee, inhibitie is het vermogen net zo lang te wachten tot de ander een beweging maakt waarop dan geacteerd wordt. Een soort van juiste beslissing op het juiste moment.
‘Oh, een uitgesteld orgasme dus?’ Nee, ook niet. Bart legde uit dat Herman en Scott van die voetballers zijn die net zo lang wachten tot de tegenstander een stap zet, waarop zij met bijvoorbeeld een sleepbeweging er voorbij kunnen. Inhibitie is het juiste moment afwachten om de ander op het verkeerde been te zetten. Herman en Scott zijn daar meesters in.’Nooit geweten,’ zei Sander en keek peinzend naar de scheidsrechter die de wedstrijd beëindigde. ‘Inhibitie, moet ik onthouden,’ zei Jan B.

Volgende week wacht ons thuis Bataven 4, zij komen uit Gendt.