Zaterdag 14 oktober stonden we weer voor een nieuwe uitdaging. Na 3 wedstrijden gewonnen te hebben speelden we tegen medekoploper de Treffers uit Groesbeek. Een gerenommeerde club waar het 1e team uit komt op 2e divisieniveau. Twee weken geleden heb ik mij daar nog vergaapt aan het prachtige complex toen ik ging kijken bij De Treffers 1 – FC Lisse 1 maar voor de wedstrijd kreeg toch echt VIOD het compliment dat ze het bij ons het een prachtige accommodatie vonden.

Langs de lijn werd over de “beruchte” tegenstander gesproken en ik refereer nu even aan de titel van het verslag Manon. ? Vorig jaar hadden sommigen van ons al tegen het grootste gedeelte van dit team gespeeld. Destijds een relatief kleine ploeg met veelal 1e jaars spelers. Die “mennekes” tikten ons toen in 140 minuten 3 helften lang van de mat. Alleen in de uitwedstrijd konden we het in de 1e helft nog enigszins belopen maar met een 6-1 en 0-7 uitslag was duidelijk hoe de verhoudingen vorig jaar waren. 9 Spelers van die ploeg stonden nu weer op het hoofdveld en al in de warming-up was de kwaliteit duidelijk te herkennen.

In de voorbespreking die voor de verandering weer eens in commissiekamer 2 werd gehouden werden alle spelprincipes van Jo15-1 nog weer eens doorgenomen. Hoe willen we staan wanneer de bal in de rode, oranje of groene zone is op het moment dat wij of de tegenstander de bal heeft. Het is belangrijk dat ook andere linies weten wat de afspraken zijn zodat men elkaar ook kan aanspreken op het moment dat dit niet nagekomen wordt. Met 9 uit 3 lijkt er voor een trainer niets aan de hand, maar we doen niet aan scorebordjournalistiek. We moeten scherp blijven en daarom werd aangegeven dat er bij sommigen gedurende de training al wel eens een gevoel van “komt wel goed” te bespeuren valt. Dit gevoel was na de woensdagtraining al een beetje onderhuids gaan zitten maar na een “liefhebbersavondje” bij v.v. Katwijk op donderdagavond, alwaar de training van plaatselijke Jo15-1 werd bekeken, werd het gevoel bevestigd dat er op deze leeftijd écht nog wel meer uit een training gehaald kan worden. In de competitie was dit “laat-maar-even-lopen-gedrag” nog niet te zien geweest, maar de waarschuwing was dat dit ook niet moest gaan gebeuren en zéker niet vandaag.

“Met de teamspirit zit het wel goed”

Dat VIOD Jo15-1 vaak in de wedstrijd moet groeien wisten we na Juliana en SDVB al maar vorige week tegen ASZV lieten we zien dat we ook uit de startblokken kunnen schieten. Tegen De Treffers zullen we het maar op de gulden middenweg houden want we begonnen eigenlijk best aardig voor wat betreft het vasthouden aan de bezetting in het veld, maar de passing was werkelijk dramatisch te noemen. In dat geval heb je verdomd weinig aan een goede veldbezetting en duidelijke spelprincipes. Al in de 4e minuut werd een bal knullig weg gegeven door Thom en de Treffers deden wat ze vrijwel de gehele wedstrijd deden; direct vooruit spelen. De individuele actie resulteerde in een voorzet die bij de 2e paal werd ingeschoten door de speler die (te makkelijk) bij Derek uit de dekking liep.

Op basis van de eerdere wedstrijden weten we dat onze toppers dit soort vroege tegenslagen kunnen verwerken echter was het de vraag of we dit ook tegen deze ploeg zouden kunnen. Al in de 13e minuut kwamen we met een antwoord; Daan Mombarg ontfutselde de bal handig van een verdediger bij het vroeg druk zetten en legde de bal panklaar voor Daan Haanappel die hier wel raad mee wist: 1-1!

Dat voelde goed, we hadden wee kans zaken om te draaien.

De Treffers schudde een keer met het hoofd als een bokser die hier wel tegen kon en ging vrolijk verder met waar zij goed in zijn; voetballen. Dit resulteerde wederom in een gevaarlijke situatie over onze rechterkant maar in plaats van een voorzet ging deze speler zelf richting Niels. Ondanks de vrij zekere berichten vanuit het VIOD kamp dat er toch echt niets aan de hand was leek het er op dat Thom de speler ouderwets “pootje lichtte” en de scheidsrechter wees gedecideerd naar de stip. Al in de 16e minuut stonden we weer achter…

De rest van de 1e helft bleven we meevoetballen maar creëerden we weinig in de laatste fase. Ontzéttend veel balverlies door de achterhoede spelers bij de opbouw naar voren zorgde ervoor dat we veel krachten nodig hadden voor de omschakeling. Met ontelbare onnodige ballen over de zijlijn én ballen die te nonchalant werden ingepast zorgden telkens weer dat we te snel onder druk kwamen te staan.

We bleven echter wel goed druk vooruit zetten op het moment dat de bal op de helft van de Treffers was en daardoor hielden we het beeld in stand dat het geen eenzijdige wedstrijd was ook al hadden de Treffers het beter van het spel. In de laatste minuut van de 1e helft wisten we zelfs de gelijkmaker te scoren door goed doorgaan van Mart die met zijn hoofd de bal doorkopte op Floris die goed meegelopen was en de bal beheerd in het netje legde; 2-2 en op naar de thee!

“die vergeten we voorlopig niet”

In de rust wederom hetzelfde proces als voorgaande weken; wat gaat er goed en wat gaat er minder goed. Waar doet de tegenstander ons pijn en hoe kunnen we dat voorkomen?

Met een zeer matige 1e helft op het gebied van passing van achteruit en het aantal gewonnen 1 op 1 duels wisten we dat er zeker een betere 2e helft gespeeld kon worden. Daarbij optellende dat het 2-2 stond en de Treffers erg goed stond te spelen maar het toch zeker niet zo was dat we gezwijnd hadden en al meer tegentreffers hadden kunnen incasseren werd de conclusie getrokken dat we deze wedstrijd gewoon konden gaan winnen en dit werd ook uitgesproken. De belangrijkste boodschap voor de 2e helft was dat we beter gevoetbald moest gaan worden zónder bal. Daarmee niet alleen doelende op de momenten dat de Treffers de bal hadden maar zeer zeker ook op de momenten dat we in balbezit waren maar je maatje de bal had. Zorg dat je eerder “open staat” zodat je vaker met je gezicht naar de situatie toe de bal ontvangt, dan konden we die talloze keren dat we “in de man draaide” ook gaan voorkomen want dat had ook te vaak voor balverlies gezorgd.

Uiteraard werd er ook gewisseld. Mats, die bijna altijd in de basis is begonnen, mocht vandaag op de bank starten. Een multifunctionele as-speler is voor iedere trainer prettig en aangezien we voorin méér druk wilde leggen zodat we de Treffers wellicht eerder konden gaan opvangen ging Mats in de spits spelen waardoor Daan Haanappel op rechts ging spelen. Sven nam zijn vertrouwde plek op linksachter in en we waren klaar voor de 2e helft! Met een ferme schreeuw verlieten we de kleedkamer.

De 2e helft kan weer worden bijgeschreven in het rijtje “die vergeten we voorlopig niet” weten we inmiddels.

De start was verrassend, en dan bedoel ik vooral onze teammanager. “Al” na een halve minuut in de 2e helft kwam Ger erachter dat we voor rust de gelijkmaker hadden gescoord. Hilariteit alom.

“Zie hier ook direct de kracht van dit team”

De gasten uit Groesbeek hadden niets veranderd aan de spelwijze maar zo furieus als aan de wedstrijd begonnen ze de 2e helft niet. VIOD begon wel anders, een stuk feller en daadkrachtiger in de duels. Zeer zeker ook Mats, die in de 51e minuut de bal van de voet van de keeper afpakte en voor de voorsprong zorgde! Deze treffer werd prachtig gevierd door het gehele team, inclusief bank. Mooi om te zien overigens dat dit bij alle doelpunten te zien valt, of zoals een neutrale toeschouwer mij na de wedstrijd meegaf “Met de teamspirit zit het wel goed als ik zie hoe die doelpunten gevierd worden.” In de 55e minuut een tegenvaller; met kramp in beide kuiten moest Lars het veld verlaten. Na menige sprint met de razendsnelle nummer 9, voor het eerst een spits die net zo snel was overigens, hielden de spiertjes het voor gezien en moesten we een ander wissel doorvoeren dan gepland. Luca kwam het veld in en Floris ging met zijn snelheid de rol van Lars invullen centraal achterin. Zie hier ook direct de kracht van dit team; menig team zou bezwijken maar bij VIOD Jo15-1 gaat alles verder zoals daarvoor. Veel spelers zijn in staat om op meerdere posities de rol in te vullen aangezien ze ook weten wat er in andere linies gevraagd wordt én omdat ze gewoonweg die kwaliteiten hebben. Twee weken geleden scoorde Floris in een week 2x een hattrick als linksvoor en nu was hij de centrale mandekker. Dikke pluim! Mooi voorbeeld werd ook direct na de wissel gegeven aangezien Mats, voor het eerst in de spits na de meeste wedstrijden als centrale verdediger gespeeld te hebben, de bal knap veroverde van de laatste man en in de 1 op 1 situatie tegenover de keeper beheerst afronden. 4-2!

De Treffers leek van slag. Na 6-0 en 7-0 en een geflatteerde 4-1 waarbij ze er eigenlijk 10 hadden moeten maken en die ene tegentreffer ook de enige kans was die Lochem had gekregen hadden ze er inmiddels 4 om de oren. Een situatie waar de gehele afvaardiging vanuit Groesbeek niet op gerekend had én geen ervaring mee heeft dit seizoen. De spelers waren de 2e helft wat geprikkeld en dat kwam het spel niet ten goede. Toch wisten ze nog een aansluitingstreffers te produceren in de voorlaatste minuut maar de hoop op een punt werd al direct binnen 30 seconden de kop in gedrukt door Mats die, wederom de bal afpakkende, 1 op 1 niet faalde voor de keeper en met 5-3 de wedstrijd in het slot gooide. Wat een wedstrijd en wat een vreugde!

Op voorhand hoopten we vanuit de begeleiding dat wij ons als team konden meten met de deze ploeg, dan zouden we al zeer tevreden zijn ongeacht de uitslag. Met een thuisoverwinning werd het echter nog mooier al moet gezegd dat de Treffers kampioenskandidaat nr. 1 blijven. Wij scoorden uit 5 foutjes achterin die we echter ook wisten af te dwingen door het getoonde lef om fel druk te durven zetten tegen zo’n goede ploeg. Doordat we tactisch hun as grotendeels aan banden wisten te leggen voorkwamen wij dat dat wij ook kanonnenvoer werden.

Volgende week vrij, 4x lekker trainen en dan SP Lochem uit…altijd lastig. En oh ja… Manon.. zoals beloofd:

“Wat zijn ze gegroeid hè…DIE TOPPERS VAN VIOD!!”

 

Met sportieve groet,

Patrick Willemsen

Trainer/ Coach VIOD Jo15-1