Woensdag 7 maart speelde VIOD JO15-1 de “knock-out” ronde in de strijd om de Achterhoek Cup tegen DZC ’68 met als inzet een plek bij de laatste 8. In een enerverende wedstrijd werd er met 3-1 gewonnen van de huidige koploper van de 2e divisie C. Op een drukbezocht Sportpark Dichteren liet VIOD Jo15-1 zien dat het met strijd, passie, beleving én goed combinatievoetbal wedstrijden kan winnen.

De volgende tegenstander is Eibergen en als deze hindernis ook genomen wordt dan is onze doelstelling, een plek in de halve finale, bereikt.

De voorbeschouwingen op deze wedstrijd vonden ditmaal plaats op de scholen en in menig klaslokaal. Zelfs in huiskamers achter Playstations aangezien er in beide teams zelfs boezemvrienden van elkaar spelen. Opmerkingen vanuit het geel-blauwe kamp als “Als we met minder dan 0-3 van jullie winnen dan zijn we niet eens tevreden” had onze ploeg op scherp gezet. Daar hoefde geen trainer aan te pas te komen.

De wedstrijd begon direct op een hoog niveau in een moordend tempo. D.Z.C. liet duidelijk zien waar het voor gekomen was en dat was om de titel te verdedigen. De kanjers van VIOD wisten prima mee te voetballen en dwongen de bezoekers tot opbouw via de minst goeie back. We hadden ons ingesteld op de snelle Sander op links, maar die was vandaag linksvoor en dus mocht Derek zich daarover ontfermen. De 1e corner in de 10e minuut was het direct raak voor D.Z.C. Een inschattingsfout van Niels zorgde ervoor dat hij onder de bal door liep echter deze werd nog voor de doellijn weg gewerkt. Helaas belandde deze kopbal weer op een hoofd van de bezoekers en die kopte de bal met een leep boogje over alles en iedereen heen. Op achterstand in de 10e minuut dus; een domper.

Het leek erop alsof we dat tegendoelpunt nodig hadden om het beste in onszelf naar boven te halen. Er waren duidelijk spanningen aanwezig aan VIOD-zijde, iets dat richting de kleedkamer na de warming-up ook door dragende spelers aan elkaar werd gefluisterd. Trillende benen, spanning in de buik…men had een gezonde wedstrijdspanning. Deze spanning werden echter na het tegendoelpunt omgezet in daadkracht en de jacht op de gelijkmaker werd geopend.

Verdedigend stond het prima met Lars en Mart achterin, opbouwend was het onrustig en kwamen we net iets te vaak in heikele situaties. Omdat Sven op links werkelijk álles goed deed wat een linksback maar kan doen en Derek ook een nagenoeg foutloze wedstrijd speelde waren twee Hogesnelheidslijnen in het centrum minder nodig dan verwacht en werd in de 20e minuut besloten tot een positiewissel. Thom moest zich over de opbouw gaan ontfermen en Mats moest zijn kracht en energie op het middenveld gaan laten gelden. Al na vijf minuten werd een prima opbouw van achteruit via het middenveld gepromoveerd tot doelpunt. Via een uitstekend lopende aanval werd uiteindelijk Floris door Mart bereikt, die prima overzicht behield rond de penaltystip en Floris knalde de bal ongenadig hard achter zijn goede vriend en ex-VIOD-keeper Luuk. De gelijkmaker was een feit! De 10 daaropvolgende minuten lieten zien dat er vandaag absoluut niet verloren hoefde te worden en met vertrouwen gingen we richting thee.

Na de rust een ongewijzigd VIOD, we wilden eerst zien met welke strijdplan D.Z.C. aan de 2e helft zou verschijnen. We merkten al snel dat we het balbezit van D.Z.C. snel konden ontregelen voordat men echt gevaarlijk werd rond onze 16. Daarentegen speelden wij in balbezit een prima wedstrijd waardoor we veel op de helft van D.Z.C. konden komen. In de 45e minuut werd een VIOD-aanval onreglementair onderbroken volgens de prima fluitende scheidsrechter Molenaar.

Mats wist zich hier wel raad mee en scoorde uit een werkelijk prachtige vrije trap vanaf een meter of 20 door de bal in de linkerhoek te krullen! Het feest was compleet! Alle spelers op 1 grote hoop voor de tribune waar de D.Z.C.-supporters zich ongetwijfeld afvroegen waar de krachten van dit VIOD vandaan kwamen en de in grote getalen opgekomen VIOD-supporters zich lieten horen; het derby gevoel brak nu echt los. Twintig minuten voor tijd twee wissels. Thijmen kwam op de plek van Derek het veld in en Daan Mombarg verving Lucas die helaas niet gescoord had maar met zijn assist en spel als aanspeelpunt een prima wedstrijd had gespeeld.

De wedstrijd was inmiddels helemaal los en verliep op een tempo welke nog niet eerder gespeeld was dit seizoen. D.Z.C. drong steeds meer aan en werd gevaarlijker rond en in onze 16. Door massaal mee te verdedigen maar vooral dankzij twee katachtige reflexen van Niels voorkwamen we dat we richting middenstip moesten om af te trappen. In één van deze situaties waarbij Daan Haanappel op eigen helft in de middencirkel stond als zo’n beetje de enige aanvaller werd deze situatie op waarde ingeschat door Lynn die de bal met een ferme knal richting spits werkte.

Daan liet met een handige beweging zijn directe tegenstander zijn rug zien en vertrok vanaf eigen helft op volle snelheid richting de keeper. Het leek wel een achtervolgingsscene uit een film, op het laatst waren er zelfs 4 D.Z.C.-spelers in zijn buurt, en toen schoot tot overmaat van ramp ook nog de kramp in zijn rechterkuit. Met een laatste stap richting rechterbeen besloot hij om net buiten de 16 tóch met zijn verkrampte linker kuit uit te halen en deze bal verdween als een kanonskogel achter de verbouwereerde keeper! Het was 3-1 en het feest was compleet! Echter was de kramp dusdanig dat Daan direct gewisseld moest worden en op dat moment gaf Lars ook aan dat de vele corrigerende sprintjes waarschuwingspijntjes afgaven richting zijn kuiten. Gelukkig stonden Luca Wittebrood en Marijn Derks klaar om gretig in te vallen om de laatste 10 minuten plus blessuretijd voor behoud van de voorsprong te gaan knokken.

Deze laatste 10 minuten waren een lust voor het oog. Niet omdat het voetbal oogstrelend was, die fase waren we voorbij, maar de strijdlust was een genot om naar te kijken. Overal waar een geel shirt aan de bal was stonden er direct 2 of 3 VIOD-strijders omheen om hen het voetbal onmogelijk te maken. Hoe hard de bank van de tegenstander ook schreeuwde om alsjeblieft het eigen spelletje te gaan spelen, hoe harder de VIOD-spelers streden om dit onmogelijk te maken.

In een tumultueuze eindfase, waarover in D.Z.C.-bronnen wordt gesproken over “10 minuten lang 12 VIOD-spelers op het veld” werden er nog 3 spelers van VIOD gelijktijdig door kramp overmand. Alle drie bij dezelfde situatie betrokken om een voorzet onmogelijk te maken vielen ze naar de grond met schreeuwende kuiten. Aangezien de scheidsrechter aangaf dat ze alle drie het veld moesten verlaten vanwege de blessurebehandeling werd besloten om 2 van de 3 te wisselen. Sven, die de harten van menig tribuneklant had veroverd in de 2e helft door voor de tribune werkelijk álle duels te winnen van zijn 2 koppen grotere tegenstander, verliet het veld. En omdat D.Z.C. op voorhand had verzocht om te mogen doorwisselen kon Derk het veld weer in. Thom gaf gelukkig aan dat hij verder kon want naast Derek zat alleen Lucas nog op de bank die in kon vallen. Mats werd verzocht het veld te verlaten waardoor Lucas terug het veld in ging. Bij het hervatten van de wedstrijd bleek dat Mats de boodschap niet goed begrepen had waardoor we inderdaad bijna een minuut met 12 man in het veld stonden…

Maar in feite hadden de D.Z.C.ers gelijk. De laatste 10 minuten speelde VIOD inderdaad met 12 man. Ieder duel werd hartstochtelijk vanaf de tribune meebeleefd door de aanwezige elftallen en de vele jonge VIOD-pupillen langs de hekken. Dat moeten onze helden gevoeld en gehoord hebben waardoor het allemaal nog mooier werd dan het al was. De 4 invallers zorgden ook voor frisse energie waardoor we de strijd konden blijven volhouden. Na het laatste fluitsignaal leek het wel even of we kampioen waren geworden met zowaar jeugdige “veldbestormers”.

Alle VIOD-spelers weten natuurlijk wat het is om tegen D.Z.C te spelen en hoe heerlijk het voelt om die wedstrijd van het seizoen te winnen. Noem het “calimero” complex of wat dan ook, het gevoel bij deze topprestatie zal er niet minder om zijn bij deze ongelofelijk trotse coach van dit enorm leuke elftal!

Eibergen…here we come!

Ps. Vele namen zijn genoemd, maar Floris en Lynn speelden een werkelijk fantastische wedstrijd op het middenveld en mogen niet vergeten worden na zo’n krachtsinspanning. Hulde.

 

Met sportieve groet,

 

Patrick Willemsen

Trainer/ Coach VIOD Jo15