Zaterdag 21 april speelde VIOD JO15-1 in Arnhem tegen VDZ. De thuiswedstrijd was met 2-0 gewonnen maar makkelijk was dat allerminst. Vandaag zonder Lars, Mats en Mart maar met Bikkel van JO13-1 beloofde het wederom geen makkelijke wedstrijd te worden. Aangezien VDZ speelde alsof ze nog kampioen konden worden en er bij ons te weinig te zien was dat we strijden om in de top 3 te blijven was de 1-0 winst voor VDZ meer dan verdiend.

Met de topper tegen de Treffers in het vizier was het vandaag zaak om ervoor te zorgen dat het volgende week nog steeds de nummer 1 tegen de nummer 2 zou zijn. De gehele competitie staan beide ploegen op deze plek met uitzondering van 1 speelronde alwaar VIOD zich zelfs een week de koploper mocht noemen. De laatste 2 weken werd er echter slechts 1 punt gepakt maar met “medewerking” van de concurrenten had dit alleen resultaat op het humeur na de wedstrijd en niet op de ranglijst. Vandaag dus tegen VDZ, nooit een makkelijke ploeg om te voetballen. De laatste jaren ben ik er in ieder geval nog niet met 3 punten van het veld gestapt en vaak werd VIOD afgetroefd op felheid. Zo ook vandaag. We starten met Bikkel als centrale verdediger naast Thom. Deze topper van JO13-1 had vandaag het geluk dat hij een spits van gelijke grootte trof en hield zich meer dan keurig staande naast Thom. Lars speelde mee bij Jo17-1, iets waar we de komende weken waarschijnlijk meer en in grotere mate mee te maken gaan krijgen gezien de blessuregolf van Jo17-1. Daarnaast was Mats ook geblesseerd en was bovendien ook nog ziek dus Bikkel was hoognodig en speelde dan ook een volledige wedstrijd. Mart is op de terugweg van een knieblessure die zich zwaarder deed aanzien dan nu hopelijk het geval blijkt te zijn. We hopen beide heren er volgende week weer bij te hebben want hun inbreng werd node gemist.

De gehele 1e helft waren we de mindere ploeg op het veld. Zowel in balbezit maakte we er een potje van (er werd veel te veel onnodig “ingeleverd”) en in de duels waren we zelden de winnaar. VDZ speelde zoals gezegd alsof er nog iets te winnen viel en dat was natuurlijk ook zo! Iedere wedstrijd gaan je voor de winst, ongeacht welke poppetjes er nu wel of niet aanwezig zijn en waar je ook staat op de ranglijst; er valt altijd 3 punten te verdienen en de glorie van de dag. Bij ons leken we het allemaal wel prima te vinden en in duels komen leek “eng”. Nu was dat in sommige gevallen ook wel zo want er liepen er bij VDZ een paar rond met iets te veel adrenaline wat mij betreft. En naar later bleek ook wat de trainer van de tegenpartij betreft. De irritaties waren al een paar keer aan de oppervlakte gekomen en die momenten waren meer aanwezig dan kansen op een doelpunt, al mocht VDZ daar op basis van het spel meer aanspraak op maken dan VIOD. In de diepte werd zelden iemand succesvol weg gestuurd en in de voeten aanspelen was alleen op links af en toe een pseudo dreiging te zien. Het centrum zat potdicht en op rechts waren we vleugellam. En in dit geval heb ik het dan niet alleen over de bezetting in de aanval maar mogen de middenvelders die hieronder speelden zich deze opmerking ook ter harte nemen.

Het was gewoon niet JO15-1 waardig.

Vlak voor rust een vervelend voorval. In een te hard duel, niet persé gemeen volgens de scheidsrechter, werd Sven hard in zijn nek geraakt door een hoge elleboog. Volgens de scheidsrechter geen slaande beweging, de grensrechter van dienst aan onze zijde zag dit totaal anders en gaf er met het nodige misbaar en duidelijke mondelinge toelichting de brui aan. Reden voor de scheidsrechter om de wedstrijd stil te leggen, de ploegen naar de kleedkamer te sturen wat ons de tijd gaf om de blessurebehandeling van Sven voort te zetten. De klap was wel erg hard aangekomen want het duurde wel 10 minuten voordat hij weer een beetje bij zijn positieve was en zonder duizelingen op kon staan. In de rust kwam de scheidsrechter vertellen wat hij geconstateerd had. Gevaarlijk spel door een hoge arm waardoor de speler van VDZ met geel bestraft werd. De trainer van de tegenpartij had de speler inmiddels gewisseld, wij de grensrechter en Sven en we konden aan de 2e helft beginnen met Thijmen als vervanger en Tom als grensrechter.

 

In de rust kwam de scheidsrechter vertellen wat hij geconstateerd had.

De 2e helft deden we wat meer mee en kwamen we vaker op de helft van de tegenstander zonder overigens tot kansen te komen. De verdediging van VDZ stond als een huis en er viel weinig eer te behalen. 20 Minuten voor tijd kwam Lucas voor Luca, die met liesklachten aan de 2e helft begonnen was. Slechts 5 minuten voor tijd wist Lucas de eerste en laatste kans te noteren maar aangezien VDZ al eerder wel succesvol was geweest bleef het bij een 1-0 verliespartij.  Overigens een prachtig doelpunt waarbij de wedstrijd in een notendop samengevat werd. De noeste speler van 1.90 wurmde zich een weg langs 3 van onze dragende krachten die alle drie geen antwoord hadden op de wilskracht van deze speler. Eenmaal aangekomen op de rand van de 16 haalde hij verwoesten uit en liet Niels kansloos. Prachtig doelpunt en een mooie metafoor voor deze wedstrijd. Ons rest niets dan volgende week in Groesbeek onze huid zo duur mogelijk te verkopen. Daarna volgen nog 2 thuiswedstrijden tegen Be Quick en AWC. Twee ploegen waar we al een keer eerder van verloren. Daarvoor eerst nog de altijd lastige uitwedstrijd tegen Woezik, over ellebogenwerk en vechtwedstrijden gesproken…

Het wordt dus een loodzwaar einde van de competitie waarbij sommigen wellicht al met smart denken aan de toernooien.

Het wordt echter eerst nog een verlenging van de cursus “vechten in de Hoofdklasse”, helemaal in ogenschouw nemende dat we zullen moeten faciliteren bij het proberen in de Hoofdklasse te houden van JO17-1.

 

 

Met sportieve groet,

 

Patrick Willemsen

Trainer/ Coach VIOD JO15-1