21 april: VIOD VR1 – Apeldoornse Boys VR 1

 

Onze laatste thuiswedstrijd alweer. Door de blessures van Anne te Grootenhuis en Sanne Mateman en de afwezigheid van Carmina Kaal en Caitlin de Croes hadden we de beschikking over 16 speelsters. Omdat het openbaar vervoer zich weer eens van zijn beste kant liet zien, moest Renee Bleeck haar verdiende basisplaats afstaan en later aansluiten. In de warming up kwamen daar de eerste klachten bij: zowel Manouk Gunsing als Nicky te Koppele kampten met spierblessures. De vooraf bedachte wisselstrategie kon hierdoor direct overboord.

De tegenstander maakte direct duidelijk dat ze hier niet gekomen waren om de punten achter te laten en lieten in de eerste duels zien er een echte wedstrijd van te willen maken.

Dat resulteerde vrij snel in een eerste doelpunt. 0-1. Ook wij hadden al een aantal mogelijkheden gehad, maar echt gevaarlijk konden we nog niet worden. Dat veranderde nadat Renee Bleeck met strijdbare energie was aangesloten. Majlen Megens schoot de bal onbereikbaar voor de keeper in de uiterste hoek. 1-1. Even leek het alsof Lisa van der Horst ons op voorsprong had gezet, maar ondanks protesten vanaf de kant werd zij door de lijnrechter buitenspel gegeven. De scheidsrechter kon niet anders dan het signaal overnemen. Datzelfde gebeurde enkele momenten later aan de andere kant. Het vlagsignaal werd ook hier overgenomen en dus bleef het na deze twee afgekeurde goals nog steeds 1-1. Voor rust kwamen we alsnog aan de voorsprong door opnieuw goed anticiperen van Majlen Megens. Een snelle reactie voor de keeper was voldoende om de bal in het net te krijgen. 2-1.

Na de rust, waarin de pijnlijke beslissing werd genomen om Nicky te Koppele niet te laten spelen (extra vervelend omdat het geweldig weer was en er heel veel publiek langs het veld stond), golfde de wedstrijd op en neer. Mae Bruil kreeg een vrije schietkans op de rand van de zestienmeter, maar koos voor een combinatie met Lynn Mombarg die daar niet meer op rekende. Goed verdedigend werk van beide ploegen hield de wedstrijd in evenwicht. Uiteindelijk moesten we de verdiende gelijkmaker incasseren. Uit een hoekschop (die telkens gevaarlijk waren) kon de tegenstander maximaal profiteren, omdat wij tot twee keer toe de bal misten. 2-2. Nadat eerder al Shauna Hoek geblesseerd was uitgevallen, moest ook Jillian Hannink noodgedwongen naar de kant na een vervelende val. Hierdoor eindigden we de wedstrijd enigszins teleurgesteld en met enige zorgen. Het door de kantine aangeboden hapje en drankje smaakte er niet minder om!

 

2 mei: RDC VR2 – VIOD VR 1

 

In verband met festivalbezoek was de wedstrijd op verzoek van de tegenstander uit Deventer verplaatst naar een doordeweekse dag. Op kunstgras en met kunstlicht. Opnieuw mochten we een nieuwe speelster verwelkomen: Danique Gunsing had zich inmiddels officieel aangemeld en mocht voor het eerst meespelen. Ook Caitlin de Croes was na enkele maanden afwezigheid weer terug en had op de eerste training al direct laten zien dat ze het voetballen niet verleerd was.

Deze wedstrijd speelden we met een vrije rol voor Anne te Grootenhuis achter de spitsen. Dat betekende voor onze verdediging dat ze zonder rugdekking moesten spelen. De tegenstander had zichtbaar moeite met ons “systeem”, zodat we telkens  Anne vrij speelden op het middenveld. Op enkele lange ballen vanaf de keeper na hadden we achterin weinig te duchten. Zelf kwamen we keer op keer in en rond het strafschopgebied en het eerste doelpunt kwam dan ook niet als een verrassing. Lynn Mombarg speelde zichzelf vrij en schoot de bal eenvoudig langs de keeper. 0-1. Kansen van Anne te Grootenhuis, Caitlin de Croes en Danique Gunsing misten net wat kracht en richting, maar opnieuw was Lynn Mombarg trefzeker na goed voorbereidend werk van Dyaluna Espinola y Vazquez. Danique Gunsing speelde alsof ze al jaren voetbalde en ook haar zus Manouk won weer veel duels en was een betrouwbare factor op het middenveld. Shauna Hoek moest na een stevige overtreding met een verdraaide knie naar de kant. Laura Tuenter nam het moeiteloos over. Nadat Lynn de 0-3 had binnengeschoten leek de vermoeidheid toe te slaan. Na de rust lieten we (onbewust) de teugels vieren en profiteerde de tegenstander van een mindere fase. De snelle spitsen kwamen steeds vaker gevaarlijk dichtbij, maar telkens stuitten ze op onze verdediging. Kwamen ze wel door, dan stond daar nog altijd Kim Kraaijvanger. Een moment van oplettendheid werd uiteindelijk toch afgestraft. 1-3. Het slot akkoord was weer voor ons. 1-4. De vierde van de avond voor Lynn Mombarg. Ze had daarvoor ook al een aantal keren anderen in stelling gebracht, maar zonder resultaat. Mae Bruil kwam in de laatste minuten nog dicht bij een doelpunt, maar de gedachte aan de door haar beloofde bitterballen belemmerde een goede afronding. Met opnieuw een overwinning op zak en de wetenschap dat er best wat te experimenteren valt met dit team konden we weer terug naar Doetinchem.