U bevindt zich hier: >>> Clubinfo
Historie
Seizoen 2006-2007
Bracht het seizoen 2005-2006 het eerste elftal tot heel dichtbij promotie. In het seizoen 2006-2007 was het dan zover. Door de nacompetitie winnend af te sluiten wordt in het nieuwe seizoen gestart in de 3e klasse.
Dit zal zeker een stimulans zijn voor de gehele vereniging.
Het ledenaantal bij de afsluiting van het seizoen is ongeveer 850.
De nieuwe organisatievorm met een management laag tussen bestuur en leden begint langzaam door te dringen in alle hoeken van de vereniging en zijn vruchten af te werpen.
Vier seizoenen "Geselecteerde jeugd".
78/79 Twee klassen: A de sterksten van Oost B de "rest" (Viod hoeft dus
maar 13 A-teams voor te laten..!!!!)
1. Berghuizen 22-33 2. VIOD, Ede en Quick N. 22-27 (doelcijfers Viod 53-30)
5. PH Almelo 22-24 6. Be Quick Z. 22-23 7. Bennekom en Emos 22-21 9. DCS
22-20 10. Helios D. 22-20 11. Vosta 22-18 12. Heracles 22-3.
79/80 Nu worden de ploegen "regionaal" ingedeeld (om reiskosten te besparen
/ de clubs kregen een bijdrage van de bond in de reiskosten (overigens werd
die regeling in deze jaren geleidelijk afgebouwd).
1. NEC 22-36 2. De Graafschap 22-35 3. SCE 22-29 4. Vitesse en Westermeyer
Ede 22-27 6. Quick N. 22-25 7. Wageningen 20-23
8. Driel 22-19 9. VIOD 22-17 (doelcijfers 42-52) 10. DTS Ede 21-8 11.
Bennekom 21-7 12 Be Quick Z. 21-5 (doelcijfers 23-116).
De stand is bijgewerkt t.m 24 april 1980)
80/81
1. De Graafschap 22-37 2. Berghuizen 22-32 3. DOS '19 en Sc Enschede 22-29
5. Quick '20 22-25 6. Achilles 22-22 7. WHC 22-21
8. PH Almelo en Helios D. 22-17 10. VIOD 22-15 (doelcijfers 22-59) 11.
Vosta 22-11 12. MVV '29.
VIOD speelt beslissingswedstrijd tegen DTS Ede (3-1 winst) om vijfde
degradatieplaats.
81-82
1. Vitesse 22-29 2. Wageningen 22-34 3. Hatert 22-31 4. DCS 22-30 5. NEC
22-21 6. Leones 22-20 7. Ede 22-19 8. SCE 22-17
9. VIOD en AGOVV 22-10 (Viod doelcijfers 41-58) 11. Quick N. 22-13 12.
Bennekom 22-8
Viod en AGOVV spelen besl.wedstrijd om 10e plek: AGOVV wint 2-1. Vervolgens
besl.wedstr. om degradatie tegen Quik '20 verliest Viod met 6-0.
Einde avontuur.
Begeleiders 78/79 en 79/80 Henk Berendsen en Gerard Hietkamp 80/81 Theo
Kremer en Wim Bergevoet 81/82 Theo Kremer, Henk Berendsen en Peter Clephas.
De geschiedenis van VIOD
Aan het begin van de vorige eeuw werd er in en rond Doetinchem al volop voetbal gespeeld. Gelegenheidsvoetbal, maar ook al in min of meer georganiseerd verband. De Gelderse Tramwegen en Vredestein hadden hun ploeg, maar ook de dorpen Wijnbergen (WVC) en Dichteren (TOP). Al sinds 1909 was er DVC, dat na de fusie met DLO in 1928 verder ging als v.v. Doetinchem. Later, in 1938, voegde zich daar ook DSC (DES) bij.
Een club voor katholieken was er niet. Pogingen tot oprichting van zo’n club waren allemaal op niets uitgelopen. In 1928 werd een nieuwe poging ondernomen door de kapelaan, enkele onderwijzers, NS-man Van Tuyll en G.J.B. van Raay, postbode en ex-Vitessenaar. Ditmaal met succes: de voetbalclub “Vooruitgang Is Ons Doel” werd aangemeld bij de bond en startte in de wei van Hoegen aan de Dichterseweg.
Alle begin is moeilijk en pas na twee jaar was er een echt bestuur. En moest er al weer uitgekeken worden naar een nieuw terrein. Dat werd gevonden aan de Mr. Lovinklaan. Voor korte tijd en vervolgens werd gespeeld in een wei van Aaldering aan de Terborgseweg. Daar beleefde Viod zijn eerste hoogtepunt: het kampioenschap in 1932 dat promotie opleverde naar de R.K. Federatie, zeg maar de katholieke KNVB. Om daar meteen door te stoten naar een gedeelde eerste plaats. De beslissingswedstrijd (tegen VVG uit Gaanderen) werd nipt verloren. Mogelijk leidde dat tot een uittocht van talenten, want een jaar later heeft Viod alleen nog maar een juniorenteam. Terug bij AF! Bijna…..
Dan speelt Viod op het ruime grasveld achter de Wielerbaan aan de Dennenweg, waar zeker successen worden behaald, want in 1937 wordt weer een kampioenschap behaald. Weliswaar op het laagste niveau, maar er zit weer leven in de club. Men verhuist in 1938 naar het terrein waar zich net Vredestein heeft gevestigd. Het terrein waar DSC (DES) grote triomfen vierde, maar om welke reden dan ook de pijp aan maarten gaf en zich bij v.v. Doetinchem aansloot.
Viod viert er het 10-jarig bestaan, maar moet ook daar weg.
Tijdens de oorlog speelt Viod dan op De Hoop. Een wei van Willem van Onna, die percelen langs de Wijnbergseweg verkocht als bouwkavels, en Viod toestond daar achter, richting Kapperskolk, wedstrijden te spelen. Wel op voorwaarde dat het hek steeds goed gesloten werd, want er liepen ook koeien in die wei.
Omdat niet alle voetballers zich na wedstrijden en na die ene training in de week (zo lang het licht bleef!) aan die opdracht hielden, moest Viod weer verkassen. In 1948 krijgt Viod de beschikking over een mooie lokatie achter Houtbedrijf Doetinchem (nu Wedeo) aan de Terborgseweg. Omkleden kon bij café Otters, maar velen deden dat nog steeds gewoon thuis. Wel zo gemakkelijk! Pastoor Amse zegende het veld officieel in en dat bracht geluk. In 1949 wordt Viod er kampioen. Maar komt vervolgens net niet door de promotiewedstrijden. Een jaar later wordt Viod opnieuw kampioen en nu volgt wel promotie. En wel naar de 4e klasse KNVB.
Dat betekent meteen afscheid van deze lokatie, want Viod krijgt op “Klooster Sion” (hoek Kruisbergseweg/Leerinkstraat) een eigen terrein van de gemeente. Viod zorgt meteen voor een eigen kleedgelegenheid, maar steekt zich daarvoor fors in de schulden.
Er was een hecht eerste elftal dat vier jaar lang een goede middenmoter bleek met tegenstanders als SDOUC, DVC, DCS, Oosseld….. Minpuntje was dat 2e en 3e elftal op drie klassen afstand verbleven. En dan komt – in 1954 – het betaalde voetbal. Het bloeiende amateurvoetbal in Doetinchem stort compleet in. De trek naar de nieuwe club brengt ook Viod op de rand van het faillissement. Het eerste degradeert, er blijft nauwelijks een tweede over. En maar één jeugdelftal. Zeer weinigen zien dan nog toekomst voor Viod……..
In het voorjaar van 1957 moet Viod vanwege woningbouw Klooster Sion hals over kop verlaten. Na een half seizoen Hietland trekt Viod weer naar De Hoop. De oude lokatie, die inmiddels door de gemeente is aangekocht. De eigen kleedgelegenheid verhuist mee.
De jaren zestig brengt Viod door in de tweede klas afd. Gelderland. Het laagste niveau voor standaardteams. Weliswaar altijd in de bovenste helft, maar elk jaar weer net niet goed genoeg. Behalve in 1966 als Viod toch weer kampioen wordt. Maar een jaar later volgt alweer degradatie.
Toch wordt in de jaren 1964 tot 1968 de basis gelegd voor latere groei. En wel door het aanzoeken van Michel Verhagen – oud betaald voetballer van De Graafschap – als voorzitter. Hij toont buitengewoon veel daadkracht, weet vooral velen binnen de club te enthousiasmeren en weet ook buiten de club veel zaken geregeld te krijgen. Zo wordt De Hoop op de kop gezet en wordt naast het hoofdveld een trainingsveld aangelegd. En er wordt een permanent kleedgebouw (10 x 10 m) neergezet, dat later oneerbiedig de benaming “oudbouw” meekrijgt.
Deze operatie betekent voor Viod tijdelijk spelen en trainen op het verlaten Oosseld-complex. Als ook daar flats moeten verrijzen wordt Viod in 1966 verkast naar “Groenendaal”, waar nu SVDW zetelt. Daar wordt Viod dus kampioen.
In 1967 is voldoende geld bijeen gebracht om op De Hoop veldverlichting aan te laten leggen. Viod is een van de eerste amateurverenigingen die deze luxe mag beleven.
In maart 1968 overlijdt Michel Verhagen, op 42-jarige leeftijd.
Maar zijn inspiratie blijft. En wordt uitgedragen. Vanaf de opening van sportpark De Hoop eind 1967 komt er een verrassende toeloop van met name jeugdleden. Had Viod jarenlang pakweg 80 tot hooguit 100 leden, nu wordt al snel de grens van 200 overschreden. Het is de tijd dat clubs op zoek gaan naar gediplomeerd kader. Michel Verhagen was de eerste die in eigen gelederen een trainersdiploma haalde. “Voor de club, als de trainer eens niet kan!” Binnen de club volgden velen zijn voorbeeld en het niveau ging snel omhoog. Viod ging een mooie toekomst tegemoet.
De zeventiger jaren zijn bij Viod jaren van forse groei, heel veel aandacht voor de jeugd, jaren van grote successen. Maar ook van stabiliteit: ruim tien jaar hetzelfde dagelijks bestuur, niet meer dan twee hoofdtrainers. Drie keer zo veel leden, een karrenvracht kampioenen, jeugdteams naar de hoogste regionen. De bouw van het clubhuis in 1972, de start van de Jeugdcommissie in 1977, training volgens een eigen Trainingsplan. Het eerste naar de 3e klasse KNVB: hoger dan ooit.
Sportpark De Hoop wordt veel te klein. Een deel van de club verhuist in 1973 naar het nieuwe Sportpark Zuid. De Hoop wordt aangepast aan de sterk veranderde omstandigheden. Maar vanaf 1973 is er sprake van dislokatie: vertoeven op twee lokaties. Geen goede zaak. Het kost klauwen met geld en komt de binding binnen de club niet ten goede. De dislokatie zou maar liefst 30 jaar duren!!
In de tachtiger jaren wordt alles moeizamer. De top bereiken is niet gemakkelijk. Maar de top vasthouden is een gigantische klus. Voor de selectie worden trainers “van buiten” aangetrokken, de animo binnen de club om cursussen te volgen wordt beduidend minder. De topposities in het jeugdvoetbal moeten worden prijsgegeven. Het eerste elftal weet het bereikte niveau niet vast te houden.
Toch zijn er ook positieve zaken. Het aantal seniorenteams loopt op tot tien, er komen twee damesteams. Viod start met meisjesvoetbal en in maart 1989 is er het 500e lid. Misschien wel het belangrijkste gebeuren in die tachtiger jaren is de uitbouw van het clubgebouw met een jeugdhonk, een bestuurskamer en een massageruimte. Dertien jaar nadat men dacht een clubgebouw-op-maat te hebben gebouwd. Ook dit keer weer heel veel eigen inbreng, want andermaal zit de gemeente bijzonder slecht bij kas!
De negentiger jaren zijn bij Viod jaren met een dubbel gevoel. In 1992 besluit de gemeente dat op en rond “De Hoop” uitgebreide woningbouw zal gaan plaats vinden. Dat biedt nieuw perspectief, maar vraagt ook om “de rem erop”. Onzekerheid over de toekomst, maar ook onzekerheid over het heden. Nog wel plannen maken voor de komende jaren, of juist niet? Nog wel investeren, of juist niet? Al inspelen op toekomstige ontwikkelingen, of nog maar even afwachten? In januari 1994 kopt De Gelderlander “Verhuizing Viod binnen 5 jaar”.
Daar speelt de club op in. Geen haastwerk. Rustig afwachten. Het ledental neemt af . Het damesvoetbal verdwijnt, evenals het meisjesvoetbal. In 1993 wordt nog wel basisvoetbal (4- en 5-jarigen) opgestart. Maar ook dat verdwijnt weer.
Viod komt weer onder de grens van 500 leden. Maar dan – in oktober 1996 – wordt toch weer die grens bereikt. En vervolgens gaat het weer hard omhoog. Want in de nieuwe woonwijk Dichteren wordt al volop gebouwd. En Viod gaat nog voor de eeuwwisseling naar 600 leden. In november 2000 wordt het 700e (jeugd)lid in de bloemetjes gezet. En dat zullen er nog veel meer worden. Ook al omdat het eerste elftal – dat midden negentiger jaren ver terugzakte – weer op niveau kan acteren. Omdat in 2000 weer de derde klasse KNVB wordt bereikt. Net als in 1980.
De nieuwe eeuw zit Viod nog altijd met dislokatie. Zij het niet meer op Zuid, maar op Dichteren. Pas in juli 2004 komt daar een einde aan als Viod “Sportpark De Hoop” definitief verlaat en naar “Sportpark Dichteren” verkast. Overigens, weer als 4e klasser.
Maar met potentie. Er wordt – met een compleet nieuwe verenigingsstructuur – hard gewerkt aan de toekomst. Op jeugdniveau, op bestuursniveau, op (voetbal)technisch niveau.
Het is de bedoeling nieuwe toppen te bereiken. Op deze puike lokatie moet dat kunnen.
Het motto bij het gouden jubileum was “Viod 50 jaar jong”, het nieuwe motto zou kunnen zijn: “progressie houdt niet op met 80”.
Dat Viod jarenlang een club was van zelfwerkzaamheid moge blijken uit het onderstaande overzicht:
1950 bouw eigen kleedgelegenheid (demontabel / obligatielening)
1967 complete verlichting op trainingsveld De Hoop (zakjesaktie / donateurs)
1972 bouw clubhuis (vele akties m.n. oud-papieraktie)
1975 verlichting trainingsveld
1984 verlichting veld 1 én veld 2
1985 uitbreiding clubgebouw (o.a. met jeugdhonk / obligatielening)