Zaterdag 26 mei speelde VÏOD JO15-1 de laatste competitiewedstrijd thuis tegen AWC. Een ploeg waar in Wijchen kansloos van werd verloren met 5-1. Met een duidelijk 4-2 overwinning met zicht op meer (doelpunten) werd resoluut aangetoond dat de spelers de 2e plek wel degelijk als een (prestige)prijs binnen wilden halen. Met mooi voetbal, op een lastige eerste 10 minuten na, werd het aanvallend geweld van AWC aan banden gelegd en werd er goed voetbal gespeeld dat resulteerde in legio mogelijkheden.

Vandaag moesten we beginnen zonder Daan Haanappel die op vrijdag zijn voet gekneusd had. Omdat we volgende week een weekend op stap gaan en 2 dagen lang de nodige wedstrijden moeten spelen werd zaterdagochtend al vroeg besproken dat meespelen niet slim zou zijn, mocht het al mogelijk geweest zijn. Daarentegen stond de “rentree” van Sven die na een aantal weken last te hebben gehad van groeipijnen zijn eerste minuten weer mocht maken. Hij gaat gelukkig de toernooien weer van waarde kunnen zijn voor het team. In kleedkamer 1, toch de mooiste plek om je om te mogen kleden, werd de wedstrijd bespreking gehouden. We wisten nog maar al te goed waar AWC ons in de uitwedstrijd pijn had gedaan en gezamenlijk probeerden we tot een oplossing te komen om dat gevaar te bestrijden en daarbij zelf ook aan het voetballen te komen. De taken voor de aanvallers, middenvelders en verdedigers werden vastgelegd zodat het tactische plaatje op voorhand weer piekfijn gezamenlijk ingekleurd was. Zie hier ook direct het recept van de 2e plek dit seizoen. Het tactische niveau van de spelers is niet alleen hoog genoeg om alles te begrijpen, het technische niveau is ook van een dusdanig niveau om het uit te voeren.

De eerste 10 minuten waren nog “bibberig”. De opbouw ging een paar keer niet volgens afspraak en ook op het middenveld werd de passlijn nog wel eens onderbroken waardoor we het niet exact invulden volgens afspraak. Op linksachter had Derek het overduidelijk lastig met de behendige rechtsbuiten die hem een aantal keer te snel/slim af was. In de 10e minuut was dit uiteindelijk ook de reden voor de vroege achterstand. De rugdekking kon ook niet tijdig verleend worden en Niels moest een antwoord op het zorgvuldig bekeken schot ook schuldig blijven. 0-1, het zou toch niet..? Moet gezegd, we lieten ons niet van slag brengen door deze tegenvaller en trokken ten aanval. Met Lucas in de spits, geflankeerd door Daan Mombarg op links en Mart op rechts stond er een aanval die er overduidelijk zin in had. Lucas was continue in de weer om aanspeelbaar te zijn en zou zoals afspraak alleen van achteruit over de grond gezocht worden. Mart en Daan moesten hun individuele klasse gebruiken om tot kansen te komen. Deze lieten ze vandaag gelukkig veelvuldig zien, zoals overigens zovelen vandaan lieten zien wat hun specialiteit is. Later meer hierover.

Mart met zijn passeeracties buitenom, vaak gevolgd door loepzuivere passes door de lucht en Daan M. met zijn fijnbesnaarde technische bewegingen, vaak binnendoor en waardevol met de nodige steekpasses en hierdoor dit seizoen ook veelvuldig de gever van de assist. Het middenveld werd sterker en sterker gedurende de 1e helft. Het leek of VIOD minder last had van de hitte en kon zoals zo vaak het hoge tempo langer vast kon houden dan de tegenstander. Op links stond Floris; met zijn aanvalsdrang vaak de aangever richting Daan M. maar hij komt dusdanig vaak in de 16 dat hij ook zijn goals en assists meepikt, zo ook vandaag. Op rechts de strijdende Marijn, die dit seizoen duidelijk heeft moeten wennen aan het voetbal in de Hoofdklasse bij JO15. Goed om te zien dat dit steeds vaker vanzelfsprekend is en dat er duels gewonnen worden. Centraal zoals vaak Lynn in een dominerende rol en daar waar AWC de laatste 2 seizoenen geen gelukkige tegenstander was (uit ziek dit seizoen en vorig seizoen geblesseerd uitgevallen uit) liet Lynn vandaag ook tegen dit sterke middenveld zien dat ze veelvuldig de juiste oplossing weet te vinden onder hoge druk.

In dit geval wil ik Thom ook benoemen als middenvelder want in de elftallen van ondergetekende zijn de spelers in de as en op het middenveld niet alleen “het heilige kruis” van het team, maar staat op de positie 4 de speler die vaak de meest cruciale rol vervult. Doordat deze verdediger de capaciteiten van een middenvelder moet bezitten is hij vaak de 4e middenvelder die ervoor zorgt dat er meer afspeelmogelijkheden komen dan er tegenstanders zijn. Thom beheerste deze rol vorig jaar als 1e jaars speler al als beste van het team en heeft dit seizoen laten zien dat zijn top nog niet bereikt is. Ook vandaag was hij weer “op zijn best”, zowel voetballen als pratend.. 😉

Om als een 4 zo te kunnen voetballen moet je erop kunnen vertrouwen dat de achterblijvende verdedigers het “1 op 1” kunnen rooien. Lars heeft de afgelopen weken al laten zien dat hij het JO17-1 niveau prima aankon en heeft dit seizoen meermaals de angel uit het aanvalsspel weten te halen met zijn enorm sprintvermogen. Op rechts stond, ik vergeet het nog wel eens, 1e jaars Mats, die de gevaarlijkste speler van AWC mocht bewaken. Hij deed dit met verve zoals hij op vele posities, zelfs in de spits, van waarde is geweest voor het team. Op rechts stond dus Derek die zich na de 0-1 had voorgenomen dat het genoeg was geweest met de pret en de behendige speler van AWC de rest van de wedstrijd geen ruimte meer gaf om nog een keer zoiets in het hoofd te halen. En een verdediging is uiteraard niet compleet zonder keeper. En wat voor één; Niels is dit jaar ook van onschatbare waarde geweest om ons in moeilijke momenten op de been te houden met zijn uitstekende 1 op 1 reddingen. Met een mindere keeper was de 2e plek zeker niet vanzelfsprekend geweest. O ja, de wedstrijd. 😊 Die was zoals ik later mocht vernemen van tevreden ouders, weer van het niveau “smullen geblazen”. Er werd zoals gezegd goed gevoetbald en de aanvallen waren talloos, evenals het aantal gewonnen duels. Na de 0-1 achterstand was het Daan M. die op aangeven van Lucas, die sterk het overzicht behield, de gelijkmaker kon binnen tikken en de 2-1 was bijna een kopie daar waar Lucas nu Floris de gelegenheid gaf om te scoren.

In de rust kwam Thijmen het veld in voor Derek en ook Thijmen speelde zoals hij de laatste weken vaker heeft gedaan. Over wennen aan JO15 in de Hoofdklasse gesproken… Daar waar Thijmen voor de winterstop het gevoel had in een “voetbalhel” terecht gekomen te zijn speelt hij de laatste weken zoals hij in JO13 zo vaak deed. Goeie focus op het duel, daar waar nodig voor de man komen en anders “gewoon” het duel winnen. Prima 2e helft. We gingen overigens flink van start want het was Lucas die in de 40e minuut na een perfecte voorbeweging de bal snoeihard op de lat zag belanden. In de 1e helft was het ook al twee keer nét niet gelukt en was de spits ondanks twee assists uiteraard niet tevreden zoals het een echt spits betaamd. Vlak na dit prachtige schot kopte Lucas de bal net naast het doel op prachtig voorgeven van Floris die zichzelf met een slimme lichaamsbeweging hiervoor uitstekend in positie had gebracht. In de 45e minuut dan eindelijk wél raak, Floris kopte de bal binnen na een afgemeten voorzet van Mart. Helaas werd de treffer afgevlagd wegens buitenspel en aangezien de grensrechter van AWC geen “vlaggetjesdag” had zoals we soms meemaken (denk aan Woezik) gingen we er vanuit dat dit ook echt zo was. Een minuut later dan wel raak. Dit maal werd een voorzet van Mart op juiste waarde geschat door een verdediger van AWC die de bal loeihard in eigen goal schoot. Dat waren 11 doldwaze minuten waar het van 2-1 zomaar 5-1 of meer had kunnen zijn.

Aangezien we koppeltjes hadden gemaakt om de gevaarlijke aanval van AWC te neutraliseren was Lars op de linksback plek uitgekomen en de snelle 11 van AWC wist Mats er in de 50e minuut uit te sprinten en ook hij wist, zonder de aanwezige rugdekking, Niels met een bekeken schuiver te passeren. En dan ben je zo veel beter maar staat het ineens 3-2. Dat was wel even een tegenvaller, maar VIOD Jo15-1 liet zich niet uit het spel brengen en ging verder waar het mee bezig was, ook na de drinkpauze een kwartier voor tijd. Lynn mocht het veld verlaten en had er centraal op het middenveld een prima wedstrijd op zitten. Mart nam de positie over en Luca ging naar zijn inmiddels vertrouwde positie rechtsvoor. Ook Luca laat de laatste weken zien het niveau en de intensiteit van de Hoofdklasse “adepted” te hebben. Met vertrouwen ging hij de duels met de back aan en wist er ook een aantal te winnen. Over groei gesproken; Als laatste kwam Sven in het veld voor Floris. Voor het eerst, al was het maar kort, op het middenveld bij JO15-1. Sven was de kleinste van het stel, ik voelde me naast hem in ieder geval nog een beetje “groot” maar dat is ook snel afgelopen als deze groeispurt zo door gaat. Van anderhalve kop kleiner naar nog maar een halve is het duidelijk waar de pijntjes vandaan komen en verwacht wordt dat dit deze zomer nog wel even doorgaat.

Maar niet alleen de fysieke groei was dit seizoen waarneembaar, ontegenzeggelijk ook de groei in het spel. Onverzettelijk strijdend voor ieder duel was hij 1 van de eerste (jaars)spelers die in de gaten had dat er iets extra’s gevraagd werd in deze klasse/leeftijdsgroep. Straks gekoppeld aan een groter lichaam die dit ook nog beter aan kan gaat dat een mooie mix worden voor een 2e seizoen JO15-1. En oh ja.. uiteindelijk was het in de 65e minuut dan toch echt de beurt aan Lucas die zijn spitsengoal mocht maken naar herhaaldelijke pogingen. Het was hem meer dan gegund! 4-2. Dit was het dan, de laatste competitie wedstrijd en daarmee ook nog even wat extra aandacht voor het individu in verslag. Daar waar het team het gehele seizoen voorop heeft gestaan mag dat ook wel een keer al wordt het verslag er ongetwijfeld voor sommigen te lang van. Ik heb met een onvoorstelbare hoeveelheid plezier voor en tussen deze groep gestaan en ben trots op wat we samen bereikt hebben. Ook trots op de ouders die nimmer op een vervelende manier het groepsproces hebben weten te verstoren. De 2e jaar spelers laat ik met een trots maar mixed gevoel los en ik weet bijna zeker dat ik een aantal in VIOD 1 ga terug zien; dat kan ik ook niet ieder jaar zeggen. De 1e jaars mag ik nog een jaar mee aan de slag om ze na eind volgend seizoen hopelijk met dezelfde woorden te mogen loslaten.

De titel van dit verslag verwijst natuurlijk naar het historisch jaar ’88. En laat ik zo ook maar afsluiten dan met de laatste zin van Rinus Michels aangaande dit toernooi “Bedankt allemaal, en we zullen het nooit, nooit vergeten”.

Met sportieve groet,

 

Patrick Willemsen

Trainer/ Coach VIOD JO15-1