DIDAM – Wat in de najaarscompetitie door allerlei afgelastingen helaas niet lukte, ging afgelopen zaterdag dan toch gebeuren: de kampioenswedstrijd in de 2e klasse. Nadat enkele weken geleden werd verloren van Terborg, leek het kampioenschap verspeeld. Door twee keer een gelijkspel  van Terborg en de volle winst van VIOD hadden de meiden het echter weer zelf in de hand. Het kampioenschap zou een bekroning zijn voor een geweldig seizoen waarin het team een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt. Zowel in het veld als ook daar buiten. Het enthousiasme en het plezier waarmee met elkaar wordt gevoetbald is een prachtig compliment aan de begeleiding. Die hebben na een onzekere start van deze jonge ploeg een (h)echt team gemaakt, die met elkaar verliest, gelijk speelt en wint… veel wint. En dat moest nog één keer gebeuren. Uit tegen DVC’26 MO13-1.

Onder luid applaus van de vele meegereisde supporters (ouders, broers, zussen, opa’s, oma’s, vrienden, vriendinnen, buren, enzovoort) werd de wedstrijd op het kunstgras in Didam afgetrapt. Door het ontbreken van twee belangrijke speelsters, Demi en Floor, was de ploeg jammer genoeg niet compleet. Sterre kreeg de handschoenen aan en met Floortje, Sueña, Ilham, Kate en Anisha waren er nog genoeg verdedigers om het gemis van de afwezigen op te vangen. Met de middenvelders Isa, Lynn D, Maud, Kaya en Fleur en de spitsen Lynn V, Anne en Sam hadden de coaches voldoende mogelijkheden om het een onvergetelijke dag te laten worden. De eerste minuten waren erg onrustig en het gebruikelijke combinatievoetbal bleef uit. Het naderende kampioenschap, maar misschien ook wel de volle tribune zorgden voor enige spanning in de benen. Ook op die tribune was de spanning voelbaar. Dat zakte langzaam weg nadat Isa een aantal keren gevaarlijk langs de zijlijn op kwam en met een goede voorzet de spitsen aan het werk zette. De rest van de ploeg leek de eerste spanning kwijt te zijn en bij vlagen waren de combinaties weer als vanouds met Maud als doorgever en Lynn V, Anne en Fleur als plaag voor de verdediging van DVC.

Ook DVC kwam er met de snelle spits een aantal keren goed doorheen, maar kon gelukkig nog niet het net vinden. Een terugspeelbal van Sueña werd op de tribune ademloos bekeken, maar het vertrouwen in Sterre bleek terecht. De drinkpauze (ingelast in verband met de hoge temperatuur) kwam op het juiste moment. De speelsters, de begeleiding en ook de supporters konden zo even op adem komen. Na enige aanwijzingen en de welverdiende verkoeling ging de wedstrijd weer van start. Het dik verdiende doelpunt liet niet lang op zich wachten. Fleur schoot de bal langs de sterk spelende keeper in het net. 0-1! Didam was even van VIOD… . Met Anisha als stormram en aanjager bleef de eerste helft boeiend en spannend. De tegenstander deelde zo af en toe wat plaagstootjes uit, maar de beste kansen waren voor VIOD. Fleur, Isa, Lynn V, en Anisha waren dicht bij een doelpunt, maar scoren lukte nog niet.

De tweede helft begon weer onrustig en met nog een halfuur van het kampioenschap verwijderd leek de spanning weer de overhand te krijgen. Gelukkig kon Isa na wat heen en weer getrap op het middenveld de bal meenemen en in een ultieme sprint de verdediging passeren en in de verre hoek de bal in het doel schieten. 0-2. Een oorverdovend gejuich steeg op vanaf de tribune en ook op en naast het veld werd deze belangrijke tweede goal met veel enthousiasme gevierd. Het kon nu toch niet meer mis gaan?! DVC gaf zich echter niet zomaar gewonnen en na een aantal geweldige reddingen kon ook Sterre niet voorkomen dat de aansluitingstreffer toch werd gescoord. 1-2. De spanning werd opgevoerd en die werd er niet minder op nadat Fleur een hele goede kans onbenut liet en DVC opnieuw gevaarlijk werd. Het publiek ging er nog maar eens achter staan en met de laatste krachten werd de tegenstander van scoren afgehouden en barstte het feest na het laatste fluitsignaal los!!!

Met taart, (kinder) champagne en een feestje in het vooruitzicht werden de KAMPIOENEN onthaald door de trotse supporters. Het bleef nog lang onrustig op het terras bij DVC’26.