Verslag beker-finale tussen Tubantia 6 en VIOD 8. Einduitslag 1-5. Mannen van VIOD 8 ‘Gefeliciteerd’  met het winnen van de beker.

 

Wedstrijdverslag van TUBANTIA 6

En daar stonden we dan in de bekerfinale, die veel van ons hoogstwaarschijnlijk nooit meer mee gaan maken. De wedstrijd van het jaar, waar we als team elke keer steeds meer naartoe hebben geleefd. De wedstrijd, die je als enige van het seizoen niet wilt (en niet mag!) verliezen. De wedstrijd om het gouden eremetaal, om de beker, om de eer, om alles…

En toch waren we, uitgerekend in deze wedstrijd, niet bij machte om ons voldoende te wapenen tegen VIOD, ongetwijfeld de meest gebalanceerde tegenstander van het hele seizoen. Ze hadden een zeer goede voorhoede, een uitstekend middenveld en ondanks dat de verdediging wellicht de zwakste schakel van de ploeg was, konden we niet onze wil forceren. Waarschijnlijk was de ‘druk’, die we onszelf al zo lang op hadden gelegd, eigenlijk te groot geworden en gingen we gebukt door ons eigen opportunisme. Door een doordeweekse wedstrijd afzeggen, 3 dagen voor de bekerfinale, om ons team intact van blessures te houden en tegelijkertijd voor te bereiden op die finale, hebben we eigenlijk een tikkende tijdbom onder ons eigen bed gelegd, die afging op het moment supreme…

Maar natuurlijk mogen we niet vergeten hoe we hebben gepresteerd in de competitie (redelijk tot goed en soms bij vlagen heel goed) en in de bekercompetitie (afgezien van Achilles’12 5 waren alle wedstrijden spektakel!). 4e worden in de competitie, terwijl je in de beker gewoon 2e wordt van alle 6e en 7e klasse elftallen, dat is een prestatie op zich! En daar mogen we zeer trots op zijn! Dat gezegd hebbende, hadden we natuurlijk liever ook die laatste wedstrijd van het seizoen c.q. finale gewonnen!

In de ogen van de leiding begonnen we met de sterkste opstelling, maar al snel bleek dat de spanning door de opgelegde druk onszelf parten speelde. Breedte balletjes kwamen niet, tactisch was het soms niet om aan te zien en ons vaak geroemde veldspel kwam niet aan de orde. Na enkele wisselingen in het veld werd ons veldspel beter, maar was het VIOD die op voorsprong kwam door een verkeerde breedte pass op het middenveld, waarna de tegenstander er met een razendsnelle counter uit kwam en scoorde. Toch waren we niet volledig van ons stuk gebracht en waren we juist gemotiveerder dan in het begin van de wedstrijd om wat recht te zetten. Voor onszelf, maar ook voor alle meegereisde supporters. Volgens mij hebben we die wedstrijd in ieder geval gewonnen van VIOD! Hoe dan ook bestaan er wetten in het voetbal (Wet van Murphy is menigeen niet onbekend). En in die wetten staat dat wanneer de normaal ingaande ballen er nu niet ingaan, er altijd een (extra) tegendoelpunt wordt gescoord. Helaas bleek ook deze wet voor ons tijdens deze wedstrijd weer uit te komen…

Nadat Bob een aantal keer goed door kwam, op doorzettingsvermogen, met passie en durf en een aantal goede voorzetten gaf, waren we ongelukkig in de afwerking. Via een scrimmage, startende wederom bij Bob, kwam de bal terug het veld in en schoot Jeroen (met de binnenkant van de voet, normaliter met de wreef) hard op de onderkant van de lat. Waar bij iedere andere wedstrijd de bal de goal in zou stuiteren, bleek dat niet het geval op dit finale onwaardige ku(ns)tgrasveld van SC Enschede. Dat de bekerfinale überhaupt hier werd gevoetbald, terwijl er clubs in Twente zijn die veel betere gras- en kunstgrasvelden hebben (zoals ons eigen Tubantia), is ons ontgaan waarom voor deze locatie is gekozen. De KNVB zou wel hebben moeten bezuinigen op locatie… Hoe dan ook, terug naar de uiteengespatte bal op de lat. De rebound was helaas voor VIOD. Niet veel later was het Bob, wederom vanaf een actie aan de rechterkant, die de bal helaas ook op de lat wist te mikken. De bal kwam terug in het veld en Jeroen kon koppen, maar kwam hier niet aan toe omdat er een schoenmaat 46 in zijn longen werd gepland. Dat hier dan vervolgens geen penalty voor wordt gegeven (been hoog, gevaarlijk spel) of in ieder geval een (in)directe vrije trap, snappen we tot op de dag van vandaag nog niet. Een aantal minuten later was het Tom, inmiddels ingevallen, die op links een aanval begon en met een een-twee met Jeroen een boogbal over de keeper mikte, maar tot onze verbazing ging ook deze bal er niet in. De bal kwam tegen de paal en (u raadt het al!) rolde wederom het veld in…

Gedurende de eerste helft kwam VIOD er nog maar sporadisch uit, maar op moment dat ze dat deden waren ze weer uitermate gevaarlijk. Gelukkig hebben we dan een enigszins meer dan capabele doelman, die de bal er uit weet te houden. In de eerste helft werd helaas niet meer gescoord, waardoor we gingen rusten met een 0-1 achterstand. Toch waren we niet in zak en as in de rust en hadden we echt een goed gevoel om de minieme achterstand in de tweede helft weer te ontdoen en met passie en doorzettingsvermogen proberen de voorsprong er uit te slepen. Dat bleek een illusie en daardoor kwam de werkelijkheid best hard aan…

Binnen 5 minuten lag de bal op de stip (penalty tegen) door een vermeende handsbal van Erwin. De spits van VIOD scoorde, ondanks dat Kevin nog de bal toucheerde. Wederom 5 minuten daarna was het Bjorn jr. die met een ‘tikkie-terug-Jaap’ pass de andere spits van VIOD in stelling bracht, waarna de marge met nog 1 werd vergroot. Nog maar 10 minuten gespeeld in de tweede helft en we stonden al tegen een 0-3 achterstand aan te kijken. Dat bracht ons wel even van het stuk, maar onze (die-hard en succes) supporters bleven vanaf de kant toch voor een positieve sfeer zorgen. Met hun steun in de rug probeerden we ons terug de wedstrijd in te vechten, maar met een ‘alles-of-niets’ opstelling bleek het na 90 minuten uiteindelijk ‘niets’…

Na de 0-3 volgde helaas namelijk nog de 0-4 en de 0-5. Maar door onze motiveringsdrang om onszelf tot het maximale te laten gaan, waarbij sommigen er waarschijnlijk zelfs overheen zijn gegaan, wisten we toch nog één keer te scoren. Vanaf rechts werd de bal voorgezet door Tom, waarna de bal half getoucheerd werd door de verdediging van VIOD. Jeroen ging het luchtduel aan met de keeper, die de bal lichtelijk van baan kon veranderen. Bob kon de bal vervolgens weer inbrengen en de veteraan van het veld c.q. oudste doelpuntenmaker in historie van een bekerfinale -Laurens- wist te scoren, die ondanks dat dit het hoogtepunt was in zijn gehele voetbalcarrière nog niet weet van stoppen. Hoe dan ook was dit voor ons enigszins reden voor een feestje, want dit was welgeteld ook het enige doelpunt van Laurens dit seizoen in de bekercompetitie.

Met een zilveren medaille om de nek (of verstopt in de palm van de hand) begonnen we onze mars van het veld, waar onze TOP supporters in een erehaag ons stonden op te wachten onder luid gejuich en geapplaudisseerd. Even konden we de bittere smaak van het verlies in de finale vergeten en hadden we zeker een glimlach op ons gezicht. Met de bus konden we vervolgens huiswaarts (lees richting Tubantia) terugkeren, waarna we heerlijk hebben genoten van een BBQ in het zonnetje met onze partners en eventuele kids. De competitie is goed afgesloten en we kunnen ons weer opladen voor volgend jaar.

Ons doel is duidelijk: verder komen in de beker (lees: de finale halen en winnen!) en gaan voor het kampioenschap! Dit natuurlijk in de gemoedelijke sfeer zoals we dit jaar hebben gekend, waarbij iedereen met evenveel speel- en wisselminuten (ongeacht positie) eindigt aan het eind van het seizoen.

Iedereen bedankt en tot volgend seizoen!